U Srbiji se često kaže „Na slavu se ne zove, na slavu se dolazi“, ali praksa pozivanja gostiju razlikuje se od kraja do kraja, pokazuju običaji i tumačenja stručnjaka.
U tradicionalnim sredinama rodbina, prijatelji i komšije koji godinama posećuju istu kuću često nisu dobijali poseban poziv, jer se njihov dolazak podrazumevao. Međutim, u drugim krajevima najmlađi član domaćinstva ili sam domaćin obilazili su goste da ih pozovu, a u pojedinim mestima sluzi se simbolična lepinja kao pozivnica.
Etnolog i antropolog Vesna Marjanović objašnjavala je da se na slavu kroz istoriju ipak i pozivalo, što ukazuje na regionalne razlike u praksi.
Crkva po svemu sudeći nema jedinstveno pravilo o tome da li gost mora doći bez poziva; verska suština slave je obeležavanje porodičnog svetitelja, dok način pozivanja pripada narodnim i porodičnim običajima.
U modernim uslovima mnogi domaćini prethodno dogovaraju dolaske kako bi rasporedili goste na obroke ili dane slavljenja, pa je pristojno da prvi put dolazeći gost najavi posetu.
Bez obzira na način pozivanja, napominje se da su suština slave okupljanje porodice i prijatelja i očuvanje tradicije; krsna slava je 2014. upisana na UNESCO Reprezentativnu listu nematerijalnog kulturnog nasleđa čovečanstva.
Vaše mišljenje je deo priče
Otvorite diskusiju i budite prvi koji će komentarisati ovu vest.